Fang

ไม่รู้วันก่อนผีเข้าหรืออะไร หลังจากตื่นเช้ามากกกกกกกก (11.30 ได้)
เพื่อออกไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เสร็จแล้วก็ไม่รู้จะไปไหน ก็เลยเข้าห้าง
เข้าไปทำบ้าอะไรไม่รู้ เดินกันไร้สาระมากมาย เพราะไม่ได้มีธุระ

ผิดกับประชาชนอีกประมาณ 7 หมื่น คนที่เหลือ ที่หอบลูกจูงหลาน
มาตากแอร์ และมาซื้อหากับข้าวกับปลา เพื่อไม่ให้ตายอดตายอยาก
เพราะเพิ่งเดินทางกลับมาจากเทศกาลสงกรานต์หรือยังไงก็ไม่ทราบได้

ซึ่งก็ไม่เกี่ยวกับเรา... สุดท้ายก็กลับบ้านมือเปล่า เปิดคอมเล่นเน็ท
เพื่อที่จะพบว่าอัลบั้มใหม่ของ Tattoo Colour มันวางแผงแล้วว่ะ...

แล้วกรุจะออกไปเดินทำแป๊ะอะไรตั้งนาน น่าจะรู้ก่อน จะได้ถอยมาซะ - -'

ก็ไม่ว่ากัน เปิด Google ทันที... แล้วก็ทำการ Search...
ปรากฏว่าเจอด้วย... ก็เลยจัดการ โหลด โหลด และก็โหลด
เพื่อที่จะพบว่า อืม เพลงมันแปลกไปจากเดิม แปลกดี
แบบที่ต้องตั้งใจฟังนิดนึงถึงจะตามไปได้ ไม่เหมือนอัลบั้มแรก

ยิ่งไปกว่านั้น เราก็เปิดไปเปิดมา เจอว่าแทททูจะเปิดตัวอัลบั้มวันพุธที่ 24 นี้
ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซอยทองหล่อ... ก็เลยเข้าทาง กะว่าถ้าไม่ติดอะไร
จะต้องไม่พลาดงานนี้แน่ๆ เห็นว่าแทททูจะทำบะหมี่ขาหมูให้กิน ให้สมกับที่
ได้ปล่อยเพลงฮิต ขาหมู ออกมาให้ฟังกันก่อนหน้านี้

วันจันทร์ นัดโบตอนเย็นที่ท่าพระจันทร์ ได้โอกาสเหมาะจึงแวะร้านน้อง ถามหาแทททู
ปรากฏว่าขายหมดไปแล้ว... สงสัยมาก ๆ เฮียเอามากี่แผ่นวะะะะะ และสุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ
จนจะกลับบ้าน ช่วยกันคิดหาเส้นทางกันกับไอ้โบ ว่าทำยังไงจึงจะไม่ถึงบ้านมันเร็วเกินไป
ก็เลยพากันไปแวะซื้อคีย์บอร์ดใหม่ที่ฟอร์จูนทาวน์ มันจะได้กลับมาพิมพ์ ป.ปลา กับ ผ.ผึ้ง
ได้เหมือนเดิมซักที... แล้วก็คิดแว๊บ ๆ ว่าเผื่อไงจะได้หาแทททูด้วย... ปรากฏว่าลืมมมมม
เลี้ยวรถออกจากฟอร์จูนปั๊บ เลี้ยวเข้าเอสพลานาดต่อเลย... กะว่าถ้ามีขายจะซื้อแจกเพื่อน
ซัก 10 แผ่น... ปรากฏว่ามันมีจริงๆ ก็เลยจะเอา 3 แผ่น เนื่องจากเจียมเนื้อเจียมตัวนิดนึง
ก็เลยหยิบมา ถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานด้วยว่าจะซื้อ 3 แผ่น... ไงไม่รู้ เดินไปเดินมา เอาไปคืน
แผ่นนึง สอยไปแค่สองแผ่น หลัก ๆ คาดว่าน่าจะเป็นเหตุผลทางเศรษฐกิจ 555

ตัดกลับไปที่เรื่องงานเปิดตัวอัลบั้มวันพุธ ปัญหาก็คือ ไม่รู้จะไปกับใคร เพื่อนที่คณะก็ไป
ฝึกงานอยู่ตามบ้านนอกคอกนากันหมด เพื่อนมัธยมก็แล่นแต๊ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ลองชวน
บางคนดู มันก็เล่นตัวเหลือเกิ๊นนน (ถุย!!) ก็สรุปรวมความว่าชวนไอ้โบเพื่อนตาย ทั้ง ๆ ที่
ตอนแรกไม่คิดจะชวนมัน เพราะมันพูดไม่ได้ (มันเพิ่งผ่าตัดมา) ซึ่งก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่
แต่กลัวว่าลากมันไปนู่นมานี่แล้วมันจะหิวตายเพราะไม่มีอะไรกิน แต่สุดท้ายก็ไปด้วยกัน

ดูรูปละกัน ไม่รู้จะเล่าอะไร รู้สึกมันยาวไปแล้ว กลัวพวกสันดาน เข้ามาแล้วอ่านไม่จบ
ยังจะเสือกมาเล่าให้กูฟังอีกว่าเข้ามาเพื่อจะอ่านไม่จบ... ฮึ


เจอพี่เจ Penguin Villa ท่าทางไม่มีใครสนใจ
เลยจับถ่ายรูป และขอลายเซ็น ^^'


พี่รัฐ (Ruzzy) ที่รอถ่ายรูป (ซ่อม) นานมากกกก
เพราะพี่แกให้สัมภาษณ์เสร็จเป็นคนสุดท้าย


คู่ดูโอ้ใหม่ของวงการ กรุเอง กะจั๊มพ์ มือเบสที่เล่นได้มันโคตรๆ
สะบัดหัวจนแทบจะหลุดออกมาจากบ่า มันจริงๆ


และขาดไม่ได้... ไอ้ดิม ซึ่งเชียร์แมนยู... มันเกี่ยวกันมั้ย!?


สุดท้าย ตง มือกลอง ทำหน้าแนวแม้กระทั้งตอนถ่ายรูป 555

จริง ๆ มีรูปอีกเยอะมากกกกกก แต่ไม่รู้จะเล่าว่าไงอะ เหอะๆ แค่นี้มันก็ยาวไปและล่ะมั้งเนอะ

ขอบคุณ โบ ที่ไปเป็นเพื่อน ไม่งั้นค่อนข้างแน่นอนว่าจะไม่ได้ไป
ขอบคุณ Smallroom ที่เลือกจัดงานที่นี่ กรุไปง่ายดีมากๆ เฮ่
ขอบคุณ Tattoo Colour ที่ทำเพลงดีๆ ออกมาให้ได้ฟังอีก จะรอฟัง ชุดที่15: จงซื้อ
ขอบคุณ ใครก็ตามที่อ่านจนจบ (ถ้าจะให้ดี ลงชื่อไว้ให้หน่อย เห็นมั้ยว่าสเปซมันร้างงงงง)
ขอบคุณ ทุกคนที่ซื้อแผ่นแท้ของแทททู

ใครไม่มีตังค์ซื้อบอกเฮีย เดี๋ยวเฮียซื้อแจกเลย 555

จบ.

Aristotle once said, “Happiness depends upon ourselves.” Applying this from
a relationship’s point of view, that line is true either when one of the two lovers
is here, or is gone. When the times of health and sickness, rich and poor,
are no longer about two. When ‘forever’ has come and gone. How would
a life of one be? Will the happiness stay, or will it be gone, too?

Back in my life in a few years’ time, there was the time when I myself was
someone’s lover. It was the best time of my life, at that time I thought.
Everything seemed to be fine. Bad foods are delicious, eating together.
Traffic jams are not boring, sticking in it together. Bad hotels are still okay,
spending nights together. Being together most of the time, we were happy.
We always were.

But when ‘always’ got boring. Love was on its way down. Things got foggy.
I was, daily, had to deal with bad moods, illogical tempers and God knows
what else about silly things. Silly things that finally put love to an end.

The following morning, I tried to focus on my finals, with blurry eyes.

I turned all my cell phones off for days, disconnected from the world, hoping
that ‘someone’ would call to see how I was and finds out that I wasn’t, anymore,
reachable.

I tried to stick with my friends so I didn’t have to be alone. For the first time
in months of my life at Thammasat, I stayed for a lunch with my friends.
They were surprised. This friend of theirs never had much time to be with them
because he usually rushed himself out after classes to nobody knows where.

Started from that lunch, I made more friends. And later, some of them had
become another best ones.

Family-wise, I, for the first time of the year, had a chance of being again
a mother’s boy. When it seems that there is no place I can be, there is
always a place. I routinely pick up my mom after every day’s classes. Since
there are not so many of them in a day, I get to her office early. So early
that I get to help out about many things: computer works, paper works,
and so on.

After years of doing so, the office was one man short from a re-organization.
I was asked to step in as one of its part-time worker and got paid a satisfiable
salary, too.

What’s more, I got my self off the roads. The roads I was on every day getting
to my ‘destination.’ The roads I used to drive aggressively on to get to be with
someone in time. The roads to and the roads back from tiring fights that I had
accidents!

I spend more time at home, in front of my TV watching series from the U.S.
the way I have always liked, which I didn’t have time to watch them before.
Apart from that I go online reading many articles that meet my interest. I even
get to pick up a set of my Japanese songs that I used to listen to when I was
a high school student, reviewing the lyrics, looking up the meaning of each songs.
For that, both my English and Japanese skills are simply improved.

Yet, days go by, I still was thinking about how such a strong relationship
went wrong. Months go by, I spent times trying to figure out which specific
behavior, event, or words that made the good feelings go away.

…Years go by. There is no clear answer to that.

Were we both feel bad? That is yet to find out. What I knew for sure was,
I did feel bad.

After years of thinking about it, I collected most of the pieces of that puzzle
of a broken hearted man and had come to realized that there was no reasons
to all that. Those were just excuses to start the fights. When either of the two
finds that love gets old, one try to get off of it. As soon as one gathers enough
reasons, one calls it off, one calls love off. Irrationally, it is that simple.

It’s been two years, two long years, since the story of a love in my life
had ended. I got stronger. I also think that can deal with such things better.
The most important part is, I am happy. As a friend, as a son, as someone’s
ex-lover, I am happy. By myself, I can be happy. Knowing that there is
uncertainty in the certainty, I realized that even though I ever did find a new
‘love of my life,’ again, it would either be here to stay, or just to be another
chapter of this novel-like life. I also know that if and only if love does happen
again, I would easily forget about all this and let myself enjoy the love again,
enjoy the tears again, and enjoy the quests of hunting answers about
why loves end again.

Being happy from the inside is all it takes.